Eind 1973 – Tamura sensei was op de hoogte van het contact van Asai sensei via Hendrik Wessels met de BBN (Budo bond Nederland, gevestigd in Den Haag). Schelstraete vroeg aan De Wit als ACEA-vertegenwoordiger Nederland, om toe te werken naar een aikidobond in BBN-verband. Dit als onderdeel van de ACEA. Aansluiting bij de BBN leek het meest voor de hand te liggen. Immers de kersverse aikidoka’s waren van oorsprong judoka’s en al aktief in of lid van de BBN. Het hoofddoel – een snelle verspreiding van het aikido in Nederland via een goede organisatiestruktuur – leek het beste realiseerbaar via de faciliteiten van de BBN. Het Bondsbureau van de BBN was toen gevestigd aan de Laan van Meervoort 239, Den Haag.
Oktober 1974 – Hij ontving een uitnodiging voor het congres van de ACEA in Luxemburg. Op het congres in Luxemburg werd de BBN lid van de ACEA van Tamura sensei (zie het NCA-verslag hiervan /pdf) . Door zijn reisfobie was De Wit gebonden aan Den Haag. Voor Nederland ging Jacques Brakel, voorzitter BBN en van het in september 1974 opgerichte Nationaal College Aikido (NCA).
Het NCA-bestuur bestond aanvankelijk uit Jacques Brakel (voorzitter tot ’77), Dick de De Wit (secretaris tot okt ’75), Teun Tromp, Hendrik Wessels en mevrouw Odinot. Nico H. Kroon volgde Dick de Wit als secretaris op.
De samenstelling was gebaseerd op de verschillende aikido-initiatieven, welke tot dan toe waren ontplooid in Nederland, op basis van contacten met de sensei’s Tamura, Floquet, Kobayashi en Asai. Toen de BBN zich bij de ACEA aansloot, waren er circa 70 aikidoleden.
De NCA stond in de loop van 1975/1976 steeds meer onder druk door de richtingenstrijd en de organisatorische noodzaak om het aikidogebeuren in Nederland verder te formaliseren in de vorm van leerplannen-kiezen (plan Wessels of boek van Tamura sensei), kadertrainingen-door-welke-Japanse trainers, gradueringsaspecten (erkenning door wie) en hakama-dracht-vanaf-welke-graad.