Zijn aikido is sterk beïnvloed door zowel het Ki-aikido van Koichi Tohei als het Aikikai-aikdo van Nobuyoshi Tamura, die in Frankrijk en België onderricht gaf via zijn ‘méthode nationale’.
Daarna heeft hij zich in de loop der tijd vrij ontwikkeld. Hij bestudeerde vele stijlen. In het internetloze tijdperk was men aangewezen op boeken en videobanden (VHS). Dus alles werd grondig bestudeerd. Van Minoru Kanetsuka kreeg hij de boeken van Morihiro Saito. Vooral de laatste jaren (voor zijn overlijden in 1993) keek hij veel naar de opnames van het in zijn ogen zeer intrigerende aikido van Seigo Yamaguchi sensei.
Het aikido was – zeker voor hem – meer dan alleen een verzameling technieken. Hij was in zijn leven vaak op zichzelf aangewezen. Daardoor was het aikido voor hem vanaf het begin een dynamisch-meditatieve weg.
Tot en met het kaft versleten waren z’n boeken van D.T. Suzuki, ‘Hara’ van Karl Dürckeim, ‘Het boek van de Thee’ van Kakuzo Okakura, ‘Zen-Boeddhisme’ van Alan W. Watts, ‘Zen flesh-Zen bones’ van Paul Reps, maar vooral ‘Laat het verleden los’ van Krishnamurti. Door zijn reisangst (hodofobie) was hij zich maar al te bewust van de wat het is om een grote ‘ki – stop’ te ervaren, waarvan de wortels vaak in iemands jeugd ligt.
Een egoloze staat ervaren.. al is het maar even, een moment, want zodra je het beseft, ben je het weer kwijt
ik heb het aikido het hardst nodig van jullie allemaal
In zijn lessen stonden veel basistrainingen centraal, zoals ki-oefeningen, taisabaki’s, voetenwerk, heupzetting, ademhaling, spanning/ontspanning .. het hele proces van ‘loslaten’. Zijn aikidolessen waren in een bepaald opzicht bijzonder: gedisciplineerd, ademend, vrij en vaak confronterend.